|
|||
|
Political
Article: Shirin Ebadi & Irianian People Struggles |
|||
|
Please
be patient, the below are graphics and may take a moment to load. |
|||
|
خانم شیرین عبادی و مبارزات مردم ایران پاسخی به نوشته نویسنده ارجمند آقای دکتر حاج سید جوادیمحسن قائم مقام
تبعید اجباری و یا تبعید اختیاری، حکایتی است قدیم. افراد تبعیدی قدرت خود را در شهرهای خویش از دست م یدهند و در ولایت غربت بسیار ضعیف می شوند. هر چند فراوانند آن هائی که کارهای عمده زندگی شان را درغربت انجام داده اند. از بزرگان شعر نظیر فدریکو گارسیا لورکا و خلیل جبران، شاعر لبنانی گرفته که شاهکارهایشان را در نیویورک ساختند، و پیکاسو که کارهای جاویدان خود علیه فاشیزم، نظیر "گرنیکا" را در خارج از اسپانیا ساخت. و از رهبران آشنا به ذهنی چون لنین یا خمینی گذشته، آزادیخواهان بسیاری از کشورهای در گیر دیکتاتوری فعالیته ای بسیار مؤثری برای کشورهای در بند دیکتاتوری خود در خارج داشتند. از هجرت موسی از مصر که بگذریم، شاید آشنا تر به ذهن همه ما هجرت پیغمبر اسلام، که مبدآ تاریخ امروز ما برآمده از آن است، باشد.همه جنگجویان مکی که نتوانستند با ایشان از مکه خارج شوند. پیغمبر اسلام به دنبال راه جدیدی در مبارزه رفت و جبهه جدیدی در مدینه گشود. از مائو تسه تونگ گرفته تا لنین، تروتسکی و آقای خمینی و دکتر بختیار، دکتر سنجابی، دکتر شایگان و ... که اولی انتخاب استراتژی جدیدی را پیش گرفت و نامبرگان بعدی راه ماندن در خارج را، اجبارآ و یا اختیاری برای خود انتخاب کردند. برخی از ایشان از نظر روحی و جسمی توانستند به مبارزه ادامه دهند و برخی بار گران صدمات حاصله از تبعید را نتوانستند بکشند و برخی مانند تروتسکی و بختیار را حکومت های مسلط بر مردم، زنده ماندن شان را به هر شکل بر نتابیدند. این که خانم ان سان سو کی۲ به برمه باز گشتند، شاید شرایط کار ایشان و نوع حکومت برمه و تسلط قدرت های خارج از برمه برحکومت برمه با ایران توفیر داشت و به خصوص وضع اقتصادی برمه با ایران فرق داشته است. ایران با سپاه و روحانیون در خدمت قدرت و درآمد بی حساب نفت در دست حکومتگران را نداشته، که تفاوت قدرت ایران و برمه را نشان می دهد و ملاحظات بین المللی برمه با بنیه ضعیف اقتصادی وملاحضات ایران با شاخه شانه کشی های صدام وار حکومت، دو سیاست مختلف را میتواند بسازد. و یا به قول نظامی مردم در انتخاب راه متفاوت اند: یکی درد و یکی درمان پسندد/ یکی هجر و یکی هجران پسندد. همه می دانند و حکومتی که تبعید می کند و یا شرایط تبعید را فراهم می سازد بهتر می داند که وقتی کسی یا گروهی را تبعید می کنند از زور او بسیار کاسته اند و او را بسیار ضعیف نموده اند. تبعیدی ها با حضور نیروهای جهنمی حکومت، در داخل کشور جائی ندارند و در بازگشت اگر خیلی مهم باشند یا آن ها را مانند اکینو در فرودگاه مانیلا ترور می کنند و قدرت امریکا در برابر کشوری مثل فیلیپین که تحت نفوذ کاملش بود نیز، برای حفظ جان او کفایت نمی کند. یا او را در زندان بدون دسترسی به دنیای خارج قرار می دهند و در مورد خانم شیرین عبادی سازمان ملل در بهترین شکلش وسائل خارج شدن او را از ایران ممکن است فراهم آورد. و گرنه سازمان ملل این زور را ندارد که برای خانم شیرین عبادی جواز مبارزه در ایران بدون مداخله دولت و زندان و شکنجه را تهیه کند! یا تضمینی از زنده ماندن او در ایران به او بدهند؟ آیا صحبت از نقش های "شهادت خواهی"، و تکرار "خود سوزی " های مانک های ویتنامی است؟ و یا به حکم شعری از حنظله بادقیسی، از قدیمی ترین شعرای پارسی گوی، همزمان طاهریان، که آقای دکتر حاج سید جوادی در مقاله شان ذکر نموده اند: گر بزرگی به کام شیر دراست/ شو خطرکن ز کام شیر بجوی/ یا بزرگی وعز و نعمت و جاه/ یا چو مردانت مرگ رویاروی/ ، دنبال "همه یا هیچ" رفتن است که با مبارزات امروز که حساب شده باید صورت پذیرد جور در نمی آید. داریوش فروهر و میرحسین موسوی و مهدی کروبی، هر سه دنبال گرفتن "بزرگی" از کام شیر رفتند یا رفته اند، صحبت اندیشه ایشان از "بزرگی" را نمی کنم، ولی رفتار حکومت با ایشان را می بینیم که یکسان نبود و نیست. امروز تنها شخصیت هائی نظیر موسوی و کروبی می توانند در صحنه مبارزه باقی بمانند و درو کردن ایشان حداقل تا امروز برای حاکمین گران تر از باقی گذاردن ایشان، تمام می شود. هرچند آن چه در سیل خروشان متعرضین به گوش می خورد و نشان داده می شود، بیشتر راهی "ملی" و اعتراضاتی "سکولاریستی" است و در انتظار پیدایش رهبران آن باید باقی بود. در اشاره به مقاله آقای دکتر حاج سید جوادی، اقدام به " "فرار" یا "گریز" موقعی نا پسند است که انتخاب بعدی کنار گذاردن جنگ و مبارزه باشد در حالی که می بینیم خانم شیرین عبادی از مبارزه بیرون نرفته اند. برعکس "فرار و گریز"، جا خالی کردن و یا جا خالی دادن، از فنون مبارزه در جنگ اند. بسیاری از مبارزین شناخته شده در ایران در یک نوع جنگ و گریز با حکومت درگیرند. در فنون جنگ و گریز های مائوتسه تونگ می خوانیم که وقتی شما را دنبال کردند فرار کنید و وقتی می گریزند دنبالشان کنید. صحنه مبارزه امروز به پهنای تمام جهان است. خط اول مبارزه بدون تردید در ایران است. ولی خارج از کشور به دلیلی که مبارزین ایرانی در آن کم کاری کرده اند، شکل لازم و مؤثر خود را پیدا نکرده است. مبارزه در خارج از کشور، به خصوص با حضور چندین ملیون ایرانی در آن جا که برخی از ایشان در سطح های بالائی در جامعه های خانه دوم خود قرار گرفته اند، پتانسیل آن را دارد که بتوان در حکومت ها و پارلمان های کشور های دیگر و تشکیلات مدنی ایشان نفود نمود یا حتی شرکت داشت. که نه تنها جنایات حکومت اسلامی را هر چه بیشتر برملا کرد و مانع آن شد که از یاد برود بلکه از رخنه حکومت اسلامی در سازمان های بین المللی، مانند کمسیون حقوق بشر یا کمسیون زنان و از این قبیل حضور های نا به جا جلو گرفت، بلکه مانع تصمیم گیری های نا به جای دولت های دیگر علیه منافع ملی ایران گردید و ایشان را در جبهه مخالفت با حکومت ایران و پشتیبانی از مبارزین آزادی و دمکراسی در ایران ترغیب نمود. اینکاری است که حضور شخصیت هائی نظیر خانم شیرین عبادی را می طلبد. کاری بس دشوار و کاری بسیار به جا و با ارزش است. و اگر ما در خارج از کشور فعال نباشیم، موضوع مردم ایران اگر فراموش نشود، آن طور ها هم در حرکت و زنده باقی نخواهد ماند. ما در بوته فراموشی سپرده نشدن موضوع مبارزات مردم ایران در خارج از کشور، نقش عمده ای می توانبم داشته باشیم. یادم هست وقتی در دانشگاه تهران در زمان دیکتاتوری شاه مبارزه می کردیم خبرنگار مطلعی در خارج که با ما صحبت کرده بود از میهن دوستی و آزادیخواهی دانشجویان ایرانی بسیار تعریف کرد و در پایان نوشت ولی ایشان هنوز به قدرت واقعی خود پی نبرده اند. امروزه هم مبارزین خارج از کشور به قدرت واقعی خود در خارج از کشور پی نبرده اند. دو ماه پیش که گروهی از وکلای دادگستری و گروه پزشکی و امداد اجتماعی از کشورهای مختلف، به همت سازمان " امید: مدافعان حقوق بشر"۳ برای کمک به پناهجویان ایرانی، که از جور حکومت به خارج گریخته اند، بترکیه سفر کردند، یکی از نمایندگان پارلمان اروپا و یک کاندیدای پارلمان سوئد که همراه این گروه بترکیه رفتند. ایشان تنها به این دلیل که خانم شیرین عبادی از این گروه پشتیبانی نموده بود به ایشان اعتماد کردند و با ایشان همسفر شدند و با این ترتیب به سازمان ایشان قدرت بیشتری بخشیدند که کار قانونی و حقوقی بیشتری بتواند انجام دهد. فراموش نکنید که چندین هزار جوان ایرانی در ترکیه ویلان و بی سر و سامان مانده و هزار مشکل قانونی و غیر قانونی ایشان را تهدید می کند. مگر جقدر پول همراهشان آورده اند که ماه ها در انتظار قبولی گرفتن از سازمان ملل شکیبا باشند؟ این کار به همت و پشتیبانی همه و حضور شخصیت هائی چون شیرین عبادی نیاز دارد. بسیاری از مبارزین کشور های مختلف جهان، در زندگی خود در خارج از کشور توانسته اند که توجه آزادیخواهان و افراد مترقی کشورهای دیگر را برای پشتیبانی از هم میهنان در بند خویش جلب نمایند. و یا در خارج از کشور فضای مبارزه علیه دیکتاتوری داخل کشورشان را ساخته اند. از شارل دوگل در فراهم آوردن نیروهای نظامی در مبارزه با فاشیزم مسلط در فرانسه، در خارج از کشورش گرفته، تا فعالیت های وسیع پاپاندروآ، ملینا مرکوری و تئودورا کیس، آهنگساز بزرگ یونانی، که بهترین فعالیت های سیاسی خود را در خدمت سازماندهی به یک جبهه جهانی علیه سرهنگ های حکومت یونان، قرار دادند و بسیاری را در خارج از میهنشان برای بازگشت یونان به دمکراسی، بسیج نمودند. نقش گروه های آزادیخواه کشورهای در بند در خارج از کشورشان کم نبوده است. ایرانی ها در دوران دیکتاتوری شاه با وجودی که حضورشان در خارج از کشور اندک بود در شکل کنفدراسیون جهانی دانشجویان و محصلین ایرانی فعالیت های افشاگرانه بسیاری را نمودند. در حالی که ایرانیان پس از انقلاب با وجود حضور ملیونی ایرانی ها در خارج از کشور، با وجودی که بسیاری از ایشان از میهنشان ریشه کن شده بودند، کار سازنده و عمده ای انجام ندادند که تحلیل آن به نوشتار دیگری نیاز دارد. و به تدریج یک روال خو گرفتن با زندگی خارج از کشور و در بستر زندگی خارج حرکت کردن، جای نگرانی ها و دلسردی های سالهای آغازی را پر کرد. ولی امروزه شاهد چرخش زندگی ایرانی ها در خارج از کشور هستیم که به دلیل گذشت زمان دوباره عشق وطن در دل هایشان گرمی تازه ای یافته است. حضور ده هزار نفر در اعتراض به حکومت استبداد مذهبی و نمانیده اش احمدی نژاد در جلوی سازمان ملل و حضور چندین هزار جوان ایرانی در میدان های اعتراض به حکومت ایران در خارج از کشور، جوانانی که زبان فارسی را هم اغلب یاد نگرفته اند، نشاندهنده این چرخش می باشد. و باز شاهد آن بودیم و هستیم که در استقبال مبارزه افتخارآمیز ملیون ها جوان آزاده ایرانی که در جلوی گلوله و وحشی گری های حکومتی ها به میدان آمده اند، مردم آگاه و آزادیخواه جهان، مبارزاتشان را جدی گرفته اند و این جا و آن جا به کمکشان برخاسته اند و هنرمندانشان شعر و آهنگ های زیبا و پرمعنی بر آن ساخته اند. استفاده از این جو آماده و شکل دادن به کمک های آگاهان و آزادیخواهان جهان در پشتیبانی از مبارزات مردم ایران، وظیفه بزرگی را برای مبارزین ایرانی در خارج از کشور می سازد. مبارزه آزدیخواهی و دمکراسی طلبی در ایران به کمک مردم آزادیخواه جهان نیازمند است. توجه به این فضای آماده و کوشش های انسانی لازم در این زمینه ها برای ایجاد یک جبهه مردمی جهانی برای کمک به مبارزات مردم ایران، تدارک مبارزاتی امروز ما برای حمایت از مبارزین داخل کشور باید باشد. خانم شیرین عبادی نقش بسیار با ارزشی در سازماندهی مبارزات خارج از کشور به خصوص جنبه های حقوق بشری ان می توانند داشته باشند. و گرنه از "خود سوزی" و " ه باستقبال شهادت رفتن" و یا دنبال "همه یا هیچ" شدن، کاری ساخته نیست. محسن قائم مقام- نیویورک ۷ ماه ژوئن ۲۰۱۰ Email: mgg19@Columbia.Edu زیرنویسها:
1- "شهروند افتخاری
پاریس وگریز از جبهه نبرد" ، دکتر علی اصغر حاج سید جوادی
3- سازمان "امید: مدافعان حقوق بشر" مرکزش در سانفرانسیسکو است و ایرانی ها و دوستانشان آنرا بوجود آورده اند. "امید" کمکهای حقوقی به پناهجویان ایرانی مینماید. و برای اینکار بکمک سازمان ملل و سایر سازمانها و قدرتهای دولتی و مدنی نیازمند است. |
