|
|||
|
Please
be patient, the below are graphics and may take a moment to load. |
|||
|
منیر طه نشانده چاکِ دهان در دهانۀ تنبور نشسته بر سرِ ویرانه های سر در گور نشانده چاک دهان در دهانۀ تنبور در آستانۀ بی مایگان و بی صفتان گزیده پرسه زنان رزق و روزی مقدور کجا نشیند ، دریوزگی کجا ببرد غلام حلقه به حلقوم و خادمِ مزدور چو بوم بر سر هر بام وای وای کند به حسرتی که به دل دارد از زمانۀ دور بهل که سینه دراند به خشم ، دندش نرم بهل که خون بدواند به چشم ، چشمش کور گمان مبر که هر آن نعره از دِلیری هاست که نعره ، هم ، بود از کیف و نشئۀ وافور چنان خروش و خراشی که در گلو دارد به خون نشسته تو گویی جراحتِ ناسور جسارتی که در این پنبه پهلوانان است حکایتِ شبِ تاریک و گربه است و سمور گمان مبر که هر آن چشمِ باز ، می بیند گمان مبر که هر آن دیده ، دید ، دارد نور مگو که اینهمه از جهل و از ندانی هاست مگو که خادمِ مأمور است و المعذور به خونبهای عزیزان که داد بستانند به خون و خانه ، که معذور نیست المأمور هنوز نوحه سرایانش نوحه می خوانند به گورِ آنکه دو صد بار گشته گور بگور
عجب که در کنفِ شیخ و شاه می بالند زِ خانه رانده ، با خانه در عبور و مرور حکایتی ست زِ هر سفره لقمه برچیدن چه آشنا و چه بیگانه ، در غیاب و حضور از آنچه رفت و درآمد به نکبت و خواری دگر نمانده حدیثی نخوانده و مستور نه آنچه گفتم پایانِ گفتگوی من است ، که غیرتم نکشد حرمتِ وحوش و سُتور چُنان که بندِ دهان درگشاده ، می غرّد گمان بری که دهنبندِ سگ گشاده به نور بهل که کف به دهان گیرد و زبان سوزد زباله دانِ شهنشاهِ قاهرِ مقهور منیر طه ، ونکوور ـ سه شنبه 17 فوریه 2004 پس از باز نگری و باز سازی ، 15 سپتامبر 2007 ----------- سردبیر را پای تلفن کشیده ، بازخواست می کردند که چرا لیست چک های نقل قول شده از مجلۀ نِیشِن را چاپ و چرا اینگونه مطالب را نخوانده ( سانسور نکرده ) منتشر کرده است . در نوشتۀ بعدی به تفصیل خواهد آمد . |
|||
