|
شعری از دکتر
منير
طه
عزّتلي آذربايجان ، آدلي دلاور تُوپراقم
آذربايجانِ با عزت ، خاكِ بنامِ دلاورم
اي
آمان عزّتلي آذربايجان اي امان ، آذربايجانِ با
عزّت
اي
مَنيم ايرانمن باش سربازي اي سرسپهسالارِ ايرانِ من
اي
عاشق لار دامنين دَ آغليان اي گريان در دامنِ عاشق ها
هر
زمان آزادلقن سازلي سازي سازِ همواره كوكِ آزادي
اي
مَنيم آدلي دلاور تُوپراقم اي خاكِ بنامِ دلاورم
اي
اورَك چرپنمش آذربايجان
اي دل تپيده
آذربايجان
اِي باغرمش ، اي چالشمش تبريزيم
اي فغان زده ، كوشنده
تبريزِ من
اِي آمان آلّانميارسان بير زمان اي امان مبادا زماني
فريب بخوري
غيرتي اُتلانمش ، اُخلانمش كمان
اي آتش در غيرتت در
افتاده ،
اي تيرِ آماده در
كمان
اِي اورك چرپنمش آذربايجان
اي دل تپيده
آذربايجان
اي
سنه آلّانمش ايمانم ، جانم اي به تو فريفته ايمانم ،
جانم
بير زمان آلّانميارسان ، اي آمان مبادا زماني فريب بخوري
، اي امان
اي
مَنيم ايرانمن دردلي باشي اي سرِ دردمندِ ايرانِ من
باش بدن سيز يا بدن باش سز ياشار ؟ سر بي بدن يا بدن بي سر زنده
ميماند ؟
آيرلق ، هم اُولدورور ، هم ياندورور جدايي ، هم ميكُشد هم
ميسوزاند
گُزلريمنن قان آخار چايلار آخار به جريانِ رودخانهها از
چشم هايم خون جاري ميشود
ونكوور ، تابستان
1361 - 1982
|