Iran National Front

Iran National Front, USA	Home Page
	Views \| News \| Statements \| Documents

Views: The Quarrel of Old World and the New World
By: Dr. Fazlollah Rohani
February 2010

Please be patient, the below are graphics and may take a moment to load.
This web page is printable.

جدال دنیای کهنه, با جهان نو
دکتر فضل الله روحانی

آنچه را که در ایران می بینیم, مبارزه ی ملت ما با حکومت اسلامی, جنگ ایرانیان با ایدئولوژی عربی, یا ستیز مردم با اندیشه ی منسوخه و چیز هائی از این قبیل , ویا تلاش برای رهائی از همه ی آنچه گفته شد نیست و منحصر به ایران هم نیست. این جدالی است پیوسته و ازلی – ابدی, که از بامداد تاریخ و حتی پیش از آن وجود داشته و تا پایان روز کار, همچنان ادامه خواهد داشت. در هر کجای جهان که جامعه ی انسانی وجود دارد, این تقابل کهنه با تازه در کار است. مو لانا جلال الدین, با تکیه بر دست یافته های علمی روز گار خود گفته است:
عالم چون آب جوست بسته نماید ولی میرود و میرسد نو, نو, این از کجاست ؟
کهنه کجا میرود نو ز کجا میرسد گر نه ورای نظر عا لم بی منتهاست ؟
امروز اما, انسان بر بسیاری از راز های جهان د ست یافته و هر چند نا د انسته ها هنوز افزون بر دانسته هاست, میتوان گفت که انسان فرهیخته امروز, بیش از اجداد خود میداند, هر چند همین امروز هم در دنیای قرن بیست و یکم, انسان هائی را میتوان بفراوانی دید, که در برهه های پیش از تاریخ زندگی میکنند. نمونه شان را همین دیروز روی کامپیوتر نشان داده بودند که در گوشه ای از میهن خودمان, آدمهائی سر و روی خود را چنان با شل و لای پوشانده بودند که یک آدم متعارف هم به وحشت می افتاد و هم شرم می کرد. بهر حال, هر کهنه ای, زمانی نو بوده و با گذشت ایام و دست یافتن جامعه ی انسانی به تازه های علمی و فنی, اصول تازه ای پیدا شده, ابزار بهتری ساخته شده و انسان مترقی برای بهبود بخشیدن به زندگی همنوعانش, راه های منطقی تری را گشوده است. با این ترتیب, افکار و ابزار و حتی راه و رسم زندگی پیشین, تدریجا به کنار گذاشته شده و فراموش وحتی بنا بودی گرائیده و شیوه ها و راه و رسم های جدید بنا نهاده شده است. در شاهنامه ی فردوسی بزرگ , راه و رسم جنگیدن, غذا خوردن, جشن و سوگ و سایر امور زندگی را خوانده ایم. حتی شیوه ی اندیشید ن و تربیت فرزندان را هم دیده ایم. اینها همه هر چند برای جامعه ی آن روزگار, شاید بهترین بوده, بنظر هر آدم معمولی امروزی, کهنه, قدیمی و با جهان کنونی نا سازگارمی آید. و اگر کسی بخواهد آن اصول را در متن زندگی امروزه بکار ببرد, بقول مولانا, از راه عقل گم شد ه و به بیراهه افتاده است. بطور کلی هیچ چیز امروز ما ,با هزار سال پیش که سهل است حتی با صد سال پیش هم تشابهی ندارد. نه تنها مانند صد سا ل پیش رفتار نمیکنیم, نمی پوشیم و مسافرت نمی کنیم که هوای تنفسی و آب آشامیدنی مان هم با آن دوره ها تفاوت اساسی دارد. انسان امروز, نمیتواند چشم بر مزایای زندگی مدرن بپوشد و اگر عیبی در مشاعرش نباشد, آرزوی باز گشت به دنیای تاریک قرون فراموش شده را نمی کند.
درست است که با گذشت زمان, دنیا گام به پیش مینهد و تجدد خود را نا گزیر بر زمان و جامعه انسانی تحمیل میکند, اما عناصری در هر جامعه وجود دارند که به آسانی تن به تحول نمیدهند و تسلیم پدیده های نو نمیشوند. داروهای جدید را بی فایده میدانند, لباس فرم نو را نمی پوشند, شعر نو را تنها برای اینکه نو است نمی خوانند و بالاخره, هر چیز نوی را نا پسند میدانند. بزرگی گفته بود: ما پیرو اسکولاستیکیم با مردم قرن ده شریکیم.
اما این نو شدن ربطی به دیروز و امروز ندارد. چه بخواهیم و چه نخواهیم, می آید و دنیای " موجود" را دگر گون میکند و بساط خودش را پهن میکند و بر دستاورد های علمی و فنی و فکری و فلسفی بشر می افزاید و راههای بهتری پیش پای او میگذارد و مقادیر زیادی از آنچه مربوط به گذ شته است را یه بایگانی راکد تاریخ می سپارد و بعد هم جل و پلاسش را بر میدارد و خدا حافظی میگوید و جای خود را, همانطور که قانون تغییر نا پذیر زندگی است به " آینده ی د یگر " میدهد و خودش به جرگه ی " کهنه ها" می پیوندد. و این سیر و سلوک, تا دنیا دنیا ست ادامه می یابد و بعد دش را دیگر بنده نمیدانم.
. این جدال کهنه با نو, منحصر به چهار دیواری کشور ما نیست. سراسر جهان را این نهضت نو خواهی و نو دوستی فرا گرفته است. نیرو های بالنده و رشد یابنده که به گسترش طبقه ی متوسط کشور می افزایند و حضور تاریخی شان ناشی از توسعه ی آگاهی ملی و بالا رفتن سطح سواد مردم و صد البته به میدان آمدن نیمه ی فعال پیکر جامعه ما, یعنی زنان و بسیاری مسا ئل اجتماعی دیگر, همه و همه کمک میکنند که ملت ما بتواند بهتر و زود تر کنه های موذی و انگل های مفتخواری را که رژیم بد بخت و بی خرد گذ شته , زمینه ی روی کار آمدنشان را فراهم کرد, فرو افکند و پایه ی یک حکومت مردمی را که بتواند حاکمیت ملی ما را تضمین کند و با اتکا به نیروی انسانی و ثروت های ملی , یک کشور آزاد و مرفه را عینیت دهد.
اما شکل این مبارزات نوخواهی و آزادی طلبی, در همه جای جهان یکسان نیست.در بسیاری از کشور ها, آرمان مردم ورود به دنیای جدید یعنی جهان قرن بیست و یکم است. نیروی کهنگی گرا , که همان دیکتاتور های محلی هستند, سعی بر آن دارند که مردم را از ورود به دنیای نو که همان دنیای آزادی, رفاه و دموکراسی است, بازدارند. در کشور ما این کنه های انگل که تصادفن از گدائی به قدرتمداری رسیده اند بی خبر از قوانین رشد اجتماعی و بدون شناخت ناموس زندگی, مردم ایران را که از یک دیکت اتوری قرن هفدهمی پالانی خود را نجات داده اند, بسوی یک فئودالیته بیابانی قرن هفتم میلادی میخوا نند و این بیش از هر چیز, بلاهت وجهالت این جرثومه های فساد را نشان میدهد. این ها از آغاز پیدایش نا هنجار خود, برای رسیدن به این هدف سفیهانه , تنها کارشان گشتار گرائی , بریدن دست و سر, شکنجه و زندان انفرادی , هتک حیثیت مردم و اخیرا تجاوز جنسی به زنان و مردان زندانی بوده است. گویا اینها همه وسیله هائی هستند که امامشان برای " آدم" کردن مردم موثر تشخیص داده است. عجبا ! کسانیکه از انسانیت بوئی نبرده اند ادعای آدم کردن دیگران را دارند. اگر آنها خودشان را آدم میدانند, آیا با همین روشها آدم شده اند؟ آنها که جهان و قوانین حاکم بر جامعه ی بشری را نشناسند و بی هیچ دانشی از پویائی انسانی, که از خرافه به اوج کهکشان های کران نا شناخته رسیده و بر اوهام دنیای کهن و متفکرانش قلم نسخ کشیده, به دنبال اوهام جنون آمیزو پوچ دوران های فراموش شده هستند, در برابر امواج کوبنده ی جهان نو شکسته و نابود خواهند شد. ایکاش آنقدر شعور داشتند که پیش از نابودی ناگزیر خود, جان های عزیز فرزندان این سرزمین را بر خاک نریزند.