Views: Democratic Centralism and Organizatioal Democracy,
Self Loving and Disbelief to Group Wisdom
By: Dr. Mehdi Moayedzadeh
May 25, 2011

Please be patient, the below are graphics and may take a moment to load.
This web page is printable.

پنجم خردادماه 1390

درایران استبدادزده بیش از یک قرن است که اندیشه آزادیخواهی دربین اقشار جامعه راه یافته و اینکه برای زندگی آزاد و سعادتمند باید د مکراسی تعیین کننده حدود روابط فردی و اجتماعی باشد، بمرور بمنزله ی اصلی قطعی واجتناب ناپذیر درآمده است.

جاه طلبی (ambition) بمعنی کسب مقام هرچه بالاتر است و جاه طلبی و خودمحوری بیماری خطر ناکی میان اعضای گروههای سیاسی بشمار میرود. در کشورهاییکه تحزب سابقه طولانی دارد کمتر مجال داده میشود که این صفت های زائیده فرهنگ استبدادی، سازمانهای سیاسی را به انحراف ویا بن بست کشاند.

در گروههای سیاسی شکل گرفته در ایران هنوز برخی متاثر از فرهنگ استبدادی بوده و نمیخواهند بپذیرند که در یک سازمان یا حزب و یا جبهه سیاسی همگان براصولی توافق کرده و تفاوتی میان اعضاء نیست و باید بر اساس دموکراسی سازمانی به رای و نظر اکثریت احترام گذاشت و در اجرای آن کوشید. گام اول در دموکراسی برای منتخبین در ردههایی با مسئولیت بیشتر اجرای خواست رای دهندگان در راستای هدفهای مورد توافق و اعلام شده میباشد. جبهه ملی ایران از ابتدای تاسیس در سال 1328 تا به امروز: درکنگره سال 1341در تهران و پلنوم معروف به نام اللهیار صالح بسال 1382بر این مهم پایفشرده و تا کید داشته است. در ماده چهارم اساسنامه جبهه ملی ایران که همان اساسنامه پلنوم اللهیار صالح در آبانماه 1382میباشد میخوانیم:(تشکیلات جبهه ملی بر دواصل مرکزیت شورایی و دموکراسی سازمانی مبتنی است و جمیع اعضائ آن اعم از حزبی و غیرحزبی بطور یکسان ملزم برعایت این دو اصل می باشند.)

بررسیهای روانشناسی اجتماعی این نکته را روشن و قطعی ساخته است: که در اقداماتی که نیاز به تصمیم گیری است برآیند نظریات بیان شده که در اکثریت آرا متجلی است معتبر وصحیح ترین نظریست که باید پذیرفت و باور داشت.و این برآیند همان خرد جمعی میباشد. اصل چهارم اساسنامه که دو اصل مرکزیت شورائی و دمکراسی سازمانی را مطرح میکند برآیند نظریات شورایی و دموکراسی سازمانی را اعلام نموده و اشاره مستقیم به خرد جمعی دارد تا دیگر نظریات شخصی که به استبداد رای منتج میشود بوجود نیاید و خودمحوری وخودشیفتگی نتواند نقشی داشته  باشد. درشورای مرکزی جبهه ملی کوتاه زمانیست که تنی چند حضورنمی یابند. عدم حضور چند نفر از اعضای شورای مرکزی پس از یک تصمیم گیری در شورای مرکزی بعنوان اعتراض به آراءاکثریت در ماههای گذشته ریشه در ناباوری بعضی به خرد جمعی و نادیده گرفتن اساسنامه و عدم رعایت مواد و اصول آن خواسته  و یا ناخواسته دارد. پس از آنکه  شورای مرکزی رای به تشکیل پلنوم داد و هیئتی هفت نفره برای برگزاری آن و گزارش مرحله به مرحله آن به شورا انتخاب شدند. دراولین جلسه هیئت سه نفر بعنوان ناظران انتخاباتی برگزیده شدند (خسروسعیدی –حسین شاه حسینی و مهدی مویدزاده) که بر انتخابات سازمانهای جبهه ملی هر سه نفر بطور مشترک نظارت کرده نتایج را به اطلاع هیئت هفت نفره برسانند. پس از پایان انتخابات تصمیم به برگزاری پلنوم گرفته شد و روز و تاریخ آن معین گردید، همه مقدمات آماده شده بود که از وزارت اطلاعات به رئیس شورای مرکزی تلفنی اطلاع داده شد که از برگزاری پلنوم جلوگیری خواهد شد. ناچار این مطلب طی اطلاعیه ای به آگاهی همگان رسید و تشکیل پلنوم به بعد موکول شد. سرانجام هیئت هفت نفره راهی انتخاب کرد که اگر جلسه ای بنام پلنوم تشکیل نشود شاید بتوان انتخابات شورا آنهم نه حضوری بل بصورت  پستی انجام گیرد و بنا براین شد که بررسی و مقدمات آماده گردیده قبل از اجرا برای صدور رای نهایی به شورای مرکزی گزارش شود. ازین ببعد چهار نفر ازهیئت هفت نفره جلساتی بدون اطلاع سه نفر دیگر تشکیل داده و هیئت هفت نفره ازمسیر اولیه  خارج شد. در جلسه آخریکه داشتند لیست انتخاب شدگان تغییراتی کرد و نام چندین نماینده برای شهرستانهایی که جبهه درآن نقاط سازمانی ندارد بدلخواه افزوده شد. وبطور مثال پنج نفری که ازسازمانهای خود بعنوان مخالفت با شورا استعفا داده بودند قبل از روشن شدن وضع آن افراد و چندنفر که در دفتر مجله ایرانمهر قبل از توقیف آن مجله با مسئول آن نشست هایی داشتند ولی عضو ارگانی نبودند به لیست نام داوطلبان عضویت شورا افزوده شد. وبدون تماس با سه نفر دیگر دو نفر به اصفهان رفته و گزارشی را که باید در شورا مطرح میشد به تائید رئیس شورا رساندند.سه روز بعد آقای ادیب برومند ریاست شورا به تهران آمدند و ماجرا را به اطلاع شورا رساندند.

سه نفریکه از جریان بی خبر بودند اعتراض خود را در جلسات مشترک رهبری و اجرایی بیان کردند لازم به یادآوریست که در طول مدتی که این جلسات و رفت و آمدها ادامه یافت نامه های اعتراض آمیز زیادی از افراد تشکیلاتی به شورا و هیئت اجرایی رسیده بود و پلنومی را که در آن گزارش اقدامات هیئت های رهبری واجرائی مطرح شود و مورد قضاوت منتخبین سازمانهای تشکیلات قرار نگیرد فاقد وجاهت برابر اساسنامه دانستند. سپس هیئت های رهبری و اجرائی درجلسه مشترک به این نتیجه رسیدند که برای تصمیم گیری نهایی این اختلاف رادر شورا مطرح کنند و قرار شد رای شورا هرچه باشد لازم الاجراست. جلسه شورای مرکزی برای بررسی تشکیل گردید. مخالفین و موافقین در جلسه شورا دلایل خودرا بیان نمودند و سرانجام تصمیم به رای گیری مخفی و کتبی شد و تشکیل پلنوم بصورت پستی و غیرحضوری رای کافی نیاورد و از دستور کار شورا خارج گردید. حدود یک ساعت بعد جلسه شورا بدون اعتراضی به پایان رسید. دستور جلسه آینده انتخابات داخلی شورا (هیئت رئیسه، هیئت رهبری وهیئت اجرائی ) تعیین شد.

درجلسه ماه بعدغیبت چند نفر بصورت عمدی و سه نفر بدلایل مختلف سفر و بیماری مانع ایجاد اکثریت ضروری جهت انتخابات داخلی شد. دو نفر از اعضاء گزارش دادند که افرادی که اصرار در برگزاری پلنوم بشکل غیر حضوری، با ارسال فقط رای داشتند به آنها نیز گفته اند که در جلسه حاضر نشوید تا اکثریت از نظر خود عدول کند و با به تعطیل کشاندن شورا دیگران ناچار شوند به فشار اقلیت گردن نهند و آن کنند که خلاف اساسنامه غایبین میخواهند. همه حاضران در شورا پس از مذاکراتی طولا نی امتناع  تعدادی از اعضای شورا را بی توجهی به اصل مرکزیت شورائی و دموکراسی سازمانی تلقی نمودند.

بعد از جلسه شورا افرادی از کسانیکه اوبستراکسیون ! کرده بودند به آقای ادیب برومند مراجعه کرده و شرایط خود را کم وبیش مطرح کردند که تصمیم شورا باید لغو گردد و در شرایط موجود فقط به انتخابات اعضای شورا بسنده شود. ولی اکثریت شورا مصمم در برگزاری پلنوم در نخستین فرصت ممکن بنحوی دموکراتیک همراه با شنیدن گزارش کار هیئت های رهبری و اجرائی و سپس رای گیری مخفی برای برگزیدن اعضای شورای مرکزی برابراساسنامه بودند. از آنجا که ریاست شورا برابر اساسنامه مجاز به ندیده گرفتن آراء اکثریت واقلیت نمیباشد و مصوبه شورا باید اجراگردد، ایشان نیز بمراجعین پاسخ دادند هرگونه تصمیم فقط بعهده شوراست. وچون جلسه بعدی شورا تشکیل شد ابستراکسیون کنندگان اکثر در جلسه حاضر شدند و یک نفر ازاعضای هیئت رهبری نامه ای با عنوان تفاهم نامه قرائت نمودند. به گفته یکی از حقوقدانان عضو شور ا پس از شنیدن آن متن اظهار داشتند: این نوشته را بهتر بود تفهیم نامه عنوان میکردند نه تفاهم نامه ! چون تفاهمنامه دو طرف دارد و نوعی توافق و پذیرش را نشان میدهد در حالیکه چندین دستور به اعضای شورا داده بودند و اختیارات شورا و هیئت اجرائی را لغوکرده و در رهبری متمرکز نموده حتا برای صدور اعلامیه هم بدون موافقت افرادی که عضو هیئت رهبری خواهند بود شورا حق امضاء بنام خود یعنی شورای مرکزی جبهه ملی ایران ندارد. بعد از قرائت این طرح موسوم به تفاهم نامه از پنج عضو رهبری دو نفر در شورا امضاء خود را پس گرفتند و یکی از اعضای محترم رهبری نیز در کنار امضای خود چند کلمه (با حفظ استقلال) رای را نوشته بودند که متمایز کننده  ایشان از بقیه امضاءکنندگان بود و یکی از امضاءکنندگان هم عضورهبری نبود. بررسی این نامه به جلسه بعد موکول شد. آنچه در بالا آمد خلاصه آنچه بود که در شورا گذشت.

لازم به یادآوریست که چند بند این نامه با اساسنامه مغایر نبود و اعضای شورا آنرا برای اجرا تائید میکردند. مانند اضافه کردن اعضای شورا البته برابر اساسنامه، که. دراین مورد در اساسنامه آمده است: ماده شانزدهم تبصره اول(انتخاب اعضای جدید بنا به پیشنهاد مشترک هیئت رهبری و هیئت اجرائی از طرف شورا با رای مخفی واکثریت دوسوم حاضران درجلسه خواهد بود.) یادآوری میشود وقتیکه در اساسنامه ضرورت شرکت هفت نفر دیگر که منتخب شورا بوده وهیئت اجرائی هستند تاکید شده، توجه به آشنائی بیشتر هیئت اجرائی با اعضاء و مسئولین سازمانی و اصل شورایی بوده و لزوم بهره بردن از خرد جمعی فزونی میگیرد. بها دادن به اعضا که همه با هم مساوی هستند برخی از اعضا ء را که احتمال خودمحوری و خودشيفتگی در آنان هست را به پذیرفتن رای اکثریت تشویق خواهد کرد و سازمان سیاسی بسوی دمکراسی سازمانی هدایت خواهد شد. در شورا در اجرای مفاد اساسنامه افزایش چندنفر به شورای مرکزی مطرح گردید اما در نامه های بدون و گاه امضاء داری که  در یکی دو وبلاگ شخصی منتشر گردید، بدروغ گفتند که پانزده نفر عضو جدید انتخاب شدند و بعد ازین دروغ، رئیس شورا و فعالین جبهه ملی را به ناشایست ترین کلمات در مظان اتهام و توهین قرارداده اند.

موارد دیگری نیز در نادیده گرفتن اساسنامه درمتن تفاهم نامه هست که ناقض اصول دمکراتیک میباشد که متاسفا نه در گفته های منتشر شده یک عضو شورا در به اصطلاح مصاحبه ای و تکرار آن مطالب در نامه سرگشاده ای بدون امضاء!! نیازی به توضیح ندارد چون مواد اساسنامه بسیار روشن و گویاست و تحت تاثیر توهم توطئه توسط دشمنان مواد اساسنامه را بخواست خود کم و زیاد نمودن نهایت بی توجهی ویا غرض ورزیست. مدعیان نادیده گرفته شدن اساسنامه بکدامین حق و مجوز به خود اجازه میدهند مطالب را تحریف کرده و مواد پنج و پانزده وشانزده را به نوعی دیگر بنویسند؟.مقدمه ای چیده اند تا به نتیجه برسند. میدانند اساسنامه موادی هماهنگ و پیوسته دارد که در اینجا به نقل از متن اساسنامه مواد واقعی اساسنامه و آنچه بنام مواد اساسنامه در نامه سرگشاده بدون امضای سراسر مغالطه و همراه با کلمات توهین آمیزبه ریاست شورا آورده اند را ملاحظه میفرمائید تا برخوانندگان روشن گردد.

در نامه سر گشاده ایکه تا کنون یک عضو شورا رسما مدافع آنست ونام دیگران مجهول است، بخش هایی از اساسنامه تحریف شده است بطور نمونه در.ماده5 اساسنامه جبهه ملی ایران برای عضویت هرفرد در جبهه ملی شرایط ویژه ای را مقررداشته و مواد 15 و16، 5 مرحله واقدام به شرح زیر منظور کرده است :1- رسیدگی به پیشینه، سیاسی،اجتماعی واخلاقی فرد در هیئت رهبری وموافقت همه اعضای رهبری 2- اگاهی دادن به هیئت اجرائی. 3 – پیشنهاد به شورای مرکزی 4 – معرفی فرد در شورا و دفاع از خود و پیشینه خود. 5 – رای گیری و تصویب عضویت وپیوستن به شورا. واما آنچه در اساسنامه درمورد عضویت اعضای جدید در شورا دارد: مواد1 – ماده پنج شامل 4 قسمت است که درآنها شرایط عضویت در جبهه ملی مطرح میشود و شرایط خاص عضویت شورا در این ماده نیامده است. در این ماده تابعیت ایران پایبندی به اصول و هدفهای جبهه ملی و نداشتن سوء شهرت ونداشتن اتهاماتی چون جاسوسی، جعل وتجاوز به حقوق عمومی و نوشته شده است.

ماده15 – اعضای شورای مرکزی باید دارای وجه ملی وسوابق آزادیخواهی و خدمتگزاری به ملت و حق طلبی و ثبات قدم و پاکدامنی باشند و طوری برگزیده شوند که ترکیب شورا حتی المقدور معرف نیروهای ملی و طبقات و قشرهای اجتماعی باشد. ماده -16- سی و پنج تن از اعضای شورای مرکزی از طرف کنگره بارای مخفی و اکثریت حاضر در جلسه انتخاب خواهند شد. پانزده تن دیگر با توجه به قسمت آخرماده پانزدهم و رعایت اساس نامه و در صورت مقتضی از طرف شورای مرکزی انتخاب خواهند شد. ودر تبصره اول ماده شانزده مواکدا خواسته شده انتخاب اعضای جدید بنا به پیشنهاد مشترک هیئت رهبری و هیئت اجرائی از طرف شورا با رای مخفی و اکثریت دو سوم حاضران در جلسه خواهد بود.

ملاحظه میفرمایید چگونه مطابق خواست خود مفاد اساسنامه را که روشن و آشکار است بنا برعقیده خود تغییر داده اند و متاسفاته این تغییر در راستای حرکت بسوی دوری از اصل شوراها و دموکراسی است. یکی دوتنی که در هفته های اخیر در داخل و خارج شورا حرمت کلام را نگاه نداشته و تن به بازی کثیفی که هدایت شده است میدهند آشکارا به ناباوری های خود از دیر باز به اساسنامه و اصول هفتگانه جبهه ملی معترفند چون نه پلنوم سال 82 را درست میدانند ونه فعالیت های انجام شده در سالهای پس از آنرا و حتا فردی که بعضویت شورای مرکزی افتخار میکند (چون اگر جزاین بود با صراحت عضویت خود در شورا را در ابتدای به اصطلاح مصاحبه خود نمی آورد و انتخابات پلنوم 82 را قبول میکرد) چگونه به انتخاب ریاست شورا که بارها به اکثریت قریب به اتفاق بوده هنوز هم به همان اعتبارکه کاملا برابر اساسنامه هست باقی است، چنان توهین آمیز به نتیجه آراء بنگرد؟

همچنانکه بر قدرت نشستگان حاکم در ایران برای توجیه اقدامات غیرموجه خود همیشه از دشمن حرف میزنند آنانکه مدتهای مدیدی است در متلاشی کردن جبهه ملی در تلاشی ناموفق هستند نیز دشمنی خیالی در ذهن تاریک خود آفریده اند که شاید بتوانند یاران صدیق جبهه ملی را نگران کنند. آنها سالهاست بر این راه میروند و هرروز ناکام تر میشوند، مردم خوب میهن ما میدانند که پیروان راستین راه مصدق و جبهه ملی چه کسانی هستند و در شورای مرکزی و سازمانهای جبهه ملی و طرفداران راه نهضت ملی مدتهاست رای قاطع اکثریت شورا سد راه اعمال بیمار گونه و متاثر از خودشیفتگی ها بوده در آینده نیز جز این نخواهد بود. اگر به اساسنامه و اصول هدفهای جبهه ملی باور داریم راه ما ازطریق انتخابات دمکراتیک درون سازمانیست. در جهان امروز خودمحوری خریداری ندارد و من حکم میکنم، من فرمان میدهم به سیه چال تاریخ سپرده شده است. دوران دیکتاتوریهای تشکیلاتی نیز مدتهاست جای خود را به مرکزیت شورایی و دمکراسی سازمانی داده است. دمکراسی را باورکنیم که تنها راه پیروزی است.