Iran National Front

Iran National Front, USA	Home Page
	Views \| News \| Statements \| Documents

Views: " A Look At Feminist Movement of Iran " A Talk With Mr. Ramin Naseh, Prepared by " Pezhvak ", the Student Publication,
At the Onset of World Women's Day.
March 2, 2005
نقل از آژانس خبری کورش

Please be patient, the below are graphics and may take a moment to load.
This web page is printable.

نگاهي به جنبش فمينيستي ايران، گفتگوي نشريه دانشجويي «پژواك» با رامين ناصح در آستانه روز جهانی زن

12 اسفند 1383 http://www.ayandenegar.org/

- جامعة‌ نويني كه جنبش فمينيستي ايران خواستار آن است، بر پاية توانايي خلاّق استوار بوده و قصد دارد تمامي اقشار جامعه را به مشاركت كنندگاني برابر و فعّال بدل سازد.
- اگر مي‌شنويم كه مثلاُ در پارلمان انگليس 160 نمايندة زن وجود دارد، ولي در مجلس ما 14 زن، اين مشكل ديگر متوجّه قوانين نيست. بلكه به فرهنگ جامعة ما برمي‌گردد.
- امروز در مقابل گرايش سنّتي، گرايش سرمايه داري را داريم كه زن را به مثابة كالايي تلقّي مي‌كند كه ارزش آن به اندازة لذّت بخشي آنست.
- اعتقاد به برابري ارزش و حقوق همه انسانها صرفنظر از فاكتورهايي چون باورهای فردی، نژاد و قوميت، طبقه و جنسيت، خميرماية تفكر اجتماعي كانون آينده نگري ايران را تشكيل مي‌دهد.

- رهبري مبارزات زنان ايراني در جهت بازيابي حقوق خود را بايد «جبهه‌اي متشكّل از تمامي سازمانهاي مدافع حقوق زن در درون كشور» و ترجيحاً به سردمداري خود زنان روشنفكر بر عهده بگيرد تا نهضت فمينيستي ايران بعنوان جرياني سالم و غير وابسته، توانمند، پويا و تأثير گذار بتواند اهداف خود را به پيش ببرد.

رامين ناصح دبيركل كانون آينده نگري ايران در گفتگو با نشريه دانشجويي «پژواك» درباره ميزان همسويي ديدگاههاي تشكل متبوع خود با جنبشهاي فمينيستي در ايران و جهان مي‌گويد: امروزه دو گرايش عمده در جنبش فمينيستي وجود دارد. اوّل جرياني كه اعتقاد به جنس واحد دارد و به هيچ گونه تمايزي بين زن و مرد قائل نيست، و دوّم جرياني كه بر ارزشهاي زنانه تأكيد دارد و در واقع زن محور و زن سالار است. ما با قرائت اوّل از فمينيسم موافقيم و معتقديم زن و مرد اگر چه در خلقت متفاوتند، امّا اين دليل نمي‌شود كه در حقوق اجتماعي برابر نباشند. ما به حقوق اجتماعي كاملاً برابر براي دو جنس باور داريم و اينكه زن و مرد مي‌توانند با توجّه به حقوق مساوي،‌ بر اساس خلقت و طبيعت خود عمل كنند. اگر فمينيسم را اينگونه معنا كنيم،‌ بنظر من تفكّري است واقع گرايانه و در راستاي توسعه و پيشرفت و خودشكوفايي جامعه. منتهي زن محوري در واقع به تشديد مرد محوري خواهد انجاميد و نظام زن محوري تالي همان نظام غلط مرد محوري است. ولي خوشبختانه جنبش فمينيستي در ايران با فعاليت در جبهه‌هايي چون احزاب، NGOها، مطبوعات، بازار نشر و... روند كاملاً مثبت و سازنده‌اي را در پيش گرفته كه همچنان رو به تكامل است. جامعة‌ نويني كه جنبش فمينيستي ايران خواستار آن است، بر پاية توانايي خلاّق استوار بوده و قصد دارد تمامي اقشار جامعه را به مشاركت كنندگاني برابر و فعّال بدل سازد. طبيعتاً کانون آینده نگری ایران نيز با اين جنبش همسويي و همراهي و هماهنگي كامل دارد.

ناصح در پاسخ به اين سوال كه نظر شما درباره ديدگاه برخي روشنفكران معاصر و داعيه داران «جامعة مدني» كه فمينيسم را تضعيف كنندة جامعة مدني و خطر بالقوّه‌اي براي «هويت مدني» مي‌شمارند، بيان مي‌دارد: اتّفاقاً استاد مجيد محمّدي هم در كتاب «جامعة مدني ايراني» چنين ادّعايي را مطرح كرده‌اند. ولي اگر مقصود ما از فمينيسم، گرايش مثبت و سازندة آن يعني برابري زن و مرد –و نه زن محوري- باشد، نه تنها تضعيف كنندة جامعة مدني نيست، بلكه مقوّم آن مي‌باشد. در جامعة مدني همة انسانها صرفنظر از مذهب، نژاد، قوميت، طبقه و البته «جنسيت» خود از ارزش و حقوق برابر برخوردارند و همانطور كه كوششهايي در راستاي احقاق حقوق اقوام و اقلّيتهاي مذهبي، مبارزه با تبعيض طبقاتي و... انجام مي‌گيرد، فمينيسم هم كه شعار خود را محو هر گونه تبعيض بر پاية تفاوتهاي جنسي و فيزيكي قرار مي‌دهد، مي‌تواند در راه نيل به جامعة مدني مؤثّر و كارساز باشد.

دبيركل كانون آينده نگري ايران در پاسخ به سوال ديگري، موانع اصلي حضور زنان در عرصة فعّاليتهاي‌ اجتماعي را به دو بخش موانع قانوني و موانع فرهنگي تقسيم مي‌كند و مي‌گويد: بطور كلّي لازم است در قوانين كشورهاي جهان سوم درباره حقوق زن، بازنگري بنيادين و وسيعي انجام شود. مشكل ديگر، ضعفها و نارسايي‌هاي فرهنگي به ويژه در اشكال سنّتي آن است. اگر مي‌شنويم كه مثلاُ در پارلمان انگليس 160 نمايندة زن وجود دارد، ولي در مجلس ما 14 زن، اين مشكل ديگر متوجّه قوانين نيست. بلكه به فرهنگ جامعة ما برمي‌گردد. چرا كه حقّ رأي و حق كانديد شدن براي زنان وجود دارد، ولي مردم ما كمتر زنان را باور دارند و اعتقاد بسياري از آنها بر اينست كه سياست مختص مردان است. و متأسّفانه حتّي خود زنان نيز در اين باره به «خودباوري» لازم نرسيده‌اند. فرهنگ سنّتي ما، اصالت را به مرد مي‌دهد و زن را جنس دوّم شمرده، معتقد است كه زن براي رفع نيازهاي مرد خلق شده است. زن را موجودي ضعيف از لحاظ جسمي و هوشي مي‌داند و وظيفة او را تنها در خانه ماندن و زاييدن و تربيت فرزندان و ظرفشويي و رختشويي و... مي‌داند! در اين فرهنگ سنّتي، زن شيطاني است كه مرد هر چه مي‌كشد از دست اوست!

اين پژوهشگر مسائل زنان، در پاسخ به اين سوال كه چرا در مقاله‌اي زن را «مظلومترين قرباني عصر بورژوازي» نام نهاده‌ايد؟، تصريح مي‌كند: امروز در مقابل گرايش سنّتي، گرايش سرمايه داري را داريم كه زن را به مثابة كالايي تلقّي مي‌كند كه ارزش آن به اندازة لذّت بخشي آنست. يكي از رسواترين اشكال توسعه، تجارت جديدي بنام بهره برداري جنسي يا جهانگردي سكس است كه طي آن مردان كشورهاي توسعه يافته (!) به روسپي خانه‌هايي كه در جهان سوّم صرفاً براي آنها بر پا شده مي‌روند. اين مراكز فساد مملو از دختراني است كه توسّط پدران روستايي فقير بصورت برده فروخته مي‌شوند... تايلند، فيليپين و كرة جنوبي برخي از مراكز فعلي جهانگردي سكس هستند. و بطور كلّي يكي از علل افت اقتدار خانواده را مي‌توان مربوط به جهان بيني سرمايه داري دانست كه بيشتر بر اميال فردي تأكيد مي‌وزد تا مسئوليتهاي گروهي. لذا روند ليبراليسم افسارگسيخته بسان نهادهاي سياسي و اقتصادي و آموزشي، نقش خانواده را نيز تغيير داده است.

دبيركل كانون آينده نگري، اعتقاد به «برابري ارزش و حقوق همه انسانها صرفنظر از فاكتورهايي چون باورهاي فردي، نژاد و قوميت، طبقه و جنسيت» را خميرماية تفكر اجتماعي سازمان خود معرفي كرد و از تشكيل كميسيوني براي دفاع از حقوق زنان در كانون خبر داد كه قرار است گردهمايي‌هايي را بصورت هفتگي برگزار و نشرياتي را منتشر نمايد. وي عنوان نمود: حضور و مشاركت فعال زنان در كانون آينده نگري فوق العاده چشمگير و ستودني است. كميته زنان فعالي در كانون وجود دارد كه براي خود داراي يك پايگاه اينترنتي است و در كادر مركزي كانون و ساير پستها و مناصب سازماني همچون نمايندگي‌هاي شهرستانها زنان جايگاهي در خور دارند. ما علاوه بر انتشار يك نشريه تخصصي و اداره دو پايگاه اينترنتي دربارة مسائل زنان، سعي داريم به مناسبتهاي مختلف همچون روز جهاني زن، روز زن ايراني، روز مادر، روز پرستار، و... با صدور بيانيه‌ها، انتشار مقالات و انجام مصاحبه‌هاي متعدد و برگزاري سمينارهايي كه با بهره گيري از حضور اساتيد برجسته برگزار مي‌شود، در دفاع از حقوق اين نيمة ستمديدة اجتماع كوشا باشيم كه جا دارد اين كوششها تداوم و گسترش يابد.

پرسش ديگري مطرح شد، با اين موضوع كه: نظر شما دربارة تبعيت تشكّلهاي فمينيستي درون كشور از سازمانهاي بين المللي فعّال در اين زمينه، (نظير مركز جهاني رهبري زنان در آمريكا) چيست؟؛ ناصح در اين باره توضيح داد: البته ما مي‌توانيم از راهنمايي‌ها و تخصّص آنها استفاده كنيم. ولي بايد بر استقلال جنبش فمينيستي ايران تأكيد داشته باشيم، به دو دليل: اوّلاً اينكه نهضت زنان در هر كشوري مي‌بايست با شناخت كامل اوضاع و شرايط جامعة خود و «بافت فرهنگي» آن فعاليت كند و نسخه‌اي كه براي يك كشور مثلاً اروپايي يا آفريقايي پيچيده مي‌شود، شايد براي ايران كارساز يا دقيقاً قابل اجرا نباشد. و ثانياً ممكن است اينگونه مراكز و سازمانها، از اين طريق يكسري اهداف استعماري را در كشورهاي جهان سوّم پيگيري كنند و لذا بايد با احتياط بيشتري با آنها برخورد كرد. بنظر من رهبري مبارزات زنان ايراني در جهت بازيابي حقوق خود را بايد «جبهه‌اي متشكّل از تمامي سازمانهاي مدافع حقوق زن در درون كشور» و ترجيحاً به سردمداري خود زنان روشنفكر بر عهده بگيرد تا نهضت فمينيستي ايران بعنوان جرياني سالم و غير وابسته، توانمند، پويا و تأثير گذار بتواند اهداف خود را به پيش ببرد.