اديب برومند
نگردد آدمي
هرگز مكرّم/
مگر باشد به
حقداني مسلّم/
به زيرِ
سايهي حق
پروريها/
توان
آسود با وجدانِ خرّم
بود انصاف،
بارِ حق ستايي/
كه باشد افسري بر فرقِ عالم
به حقّ كس
تجاوز را چنان دان/
كه در جامِ زلالش ريختن سم
تصرّف در
اثاث و جامهي كس/
مطهّر كي شود با آبِ زمزم؟
كنون بس در
شگفتم از امارات/
كه پاسِ حقّ ما را نيست مُلزم/
طمع دارد به
چشمي فارغ از شرم/
كه باشد دوخته بر مالِ همدم
به مالِ همدم
و همسايه ورزد/
طمع بيهيچ دستاويزِ مُبرَم
چه ارزد
پارهكاغذ مدّعي را/
چو باشد مالكِ ديرينه اقدم؟
جزاير در
«خليجِ فارس» يكسر/
به خاكِ پاكِ ايران بوده مُنضَم
زِ عهدِ
«كورش» و «دارا» به اين سوي/
خليج و فارس در هم بوده مُدغَم
از ايران
بوده سرتاسر امارات/
زِ عهدِ «كاوه» و «تهمورس» و «جم»
به دو «تُنب»
و «ابوموسي» و «بحرين/
كه فرمان راند جز ايرانِ اعظم؟
كجا بودند
شيخاني كه امروز/
به زيرِ چترِ اغيارند مُكرم؟
كجا بودند در
عهدي كه ايران/
«خليجِ
فارس» بودش زيرِ پرچم؟
برفت از
يادشان آنگه كه بودهست/
بر ايشان روزِ روشن شامِ مُظلَم؟
كنون با تكيه
بر اربابِ ظالم/
رجز خوانند گاهي زير و گَه بم
مگر از ياد
بردند آن زمانها/
كه بودند از حقارت غرقه در غم؟
به زيرِ خيمه
ها
گرديده سرخيل/
به گِرداگردشان خويش و پسرْعم
به فرمان
بردنِ بيگانه مجبور/
به همپيمانيِ دزدانه مَحرم
گروهي خادمان
هم گِردِشان جمع/
به رنگ و سنگ و هيأت نامنظّم
كنون بر خاكِ
ايران چشم
دوزان/
كنند اين ژاژخاييها دمادم
ولي غافل كه
گردد كارشان زار/
گر ايراني به خشم آيد چو «رستم»
سزد گر دم
فروبندند از آن پيش/
كه گردد قهرِ ايراني مجسّم
شود بر درگهِ
ايرانِ پيروز/
قدِ ناسازشان چون بندگان خم
و يا از نيشِ
خود كلكِ «اديبان/
كشاند سورِشان در خطّ ماتم