جلال ات را

از چشم فرو ماندگان

پنهان می دارد.

در دامنه ها باورت نمی کنند

آنجا که رود

از دل قهوه خانه های دودناک

می گذرد

و شربت و شيريني

با مزه ی تلخناک ترس

دهان ها را

به خارش اعتياد

می خشکاند.

چه خوش جا گزيده اي

بر بلندای ستيغی

با نام ميلاد

و در بستر پايداری و رنج ات

تاريخ پر حوصله

زايش دوباره ی استوره را

تخم می گذارد.

ققنوسی مگر

که از خزانه ی گنج هايت

پری در آتش می افتد

و نسيم مهربان

خاکسترش را

از پنجره

بر آسمان دق مرگی های پر انتظار

می ريزد.

آنگاه

از هر ذره ی خاکستر

پرنده ای تنها جوانه می زند

و بر فراز برج ميلاد

سرود مرموز و سرخوش رشد

با موسيقی دلنواز باد و ياد و داد

در هم می آشوبد.

پس

نامت زمزمه ای می شود

در گلوی ابرها

که سيمرغ را ندا می دهند

و بر سراپرده ی کويري

که گذرگاه راهزنان را

به سخره نشسته

نسيم شيرينکار

آسمان را

به نام تو

چراغان کند.

گنجور کوچک ميلاد!

در روشنای تب زده ی انزوا ببين

که  هر قله

بدرودی ست

با گذشته ی رغبت کش

و درودي

به آن مبهم مه گرفته

که در گريبان خورشيدهای نيامده

پنهان است.

و تو

چنان فرا رفته ای که

جز ققنوس های آتش زاد

ديگرت رفيقی نيست.

دوشنبه ٢۴ مرداد 1384